Het zit erop!

Posted On: 10 November, 2012
Posted In:

Inmiddels zitten we weer in het vliegtuig naar NL, eindelijk weer de tijd om te bloggen. Waar waren we gebleven, oh ja zondag met spoed opgenomen en geopereerd. Aanleiding was dus een hondenbeet opgelopen op de Malediven van Thaliland, Koh Lipe. Maandagmiddag werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. We hadden besloten naar huis te gaan, immers een gapend gat in mijn been die elke dag verzorging behoeft en lopend op krukken, niet echt de ideale combi om een eiland te ontdekken. Met de SOS centrale in NL contact gehad, je zal verwachten dat deze organisatie in het belang van de reiziger zal optreden, helaas. In plaats van adequaat hulp te verlenen gaan ze onzinnige discussies aan, zo heet ik geen Peter Jan maar Peter… dat soort geneuzel. Na ons een hele dag in spanning gehouden te hebben, kregen we heel laat te horen dat zij geen noodzaak zien ons te repatriëren, de dokter aldaar beoordeeld dat aan de hand van een een medisch rapport. Op zich heel bijzonder, zeker als je weet dat het gat in mijn been 7cm diep is bij een diameter van 2,5cm. En dat de vakantie vervolgen eigenlijk geen optie is aangezien er continue medische verzorging nodig is en een verblijf in een ziekenhuis niet echt een vakantie gevoel geeft. Ok, dan dit zelf maar regelen, Celica belt de verschillende airlines waarbij we de tickets voor de terugvluchten geboekt hadden en zonder veel moeite worden de bestaande tickets omgeboekt. Jammer dat SOS je daar een dag op laat wachten, anders waren we nu al thuis geweest.
Het resort wat we geboekt hadden voor de laatste dag van onze vakantie is vlakbij gelegen bij het ziekenhuis, 1 telefoontje was genoeg om deze om te zetten naar vanavond. Hier hebben ons aan het eind van de dag genesteld, en we zijn er niet meer vanaf gekomen. De volgende ochtend vroeg met de boot naar Koh Tao gevaren, de pick-up service van Koh Tao Cabana’s stond ons op te wachten, onderweg eerst weer langs de dokterspost om de wond te laten verzorgen. Veroordeeld tot een dagje op de bedjes bij het strand, niets mis mee, maar wel erg vervelend als je bij 36gr. niet even een verkoelende duik kan nemen.
‘s Avonds ons heerlijk laten masseren om alle stress van de afgelopen dagen te vergeten.
De volgende ochtend weer genoten van het fabelachtige uitzicht en heerlijk ontbeten, toch nog een beetje vakantie gevoel, om daarna wederom naar de dokterspost te gaan voor de dagelijkse verschoning en prik nummer 3 te halen tegen hondsdolheid. s’ Middags weer met de boot naar Koh Samui. We zijn gek op varen maar dit komt ons onderhand wel de strot uit. s’ Avonds vliegen we van Koh Samui naar Bangkok. Als Koning en Koningin Bobo worden we in Koh Samui ontvangen ik word keurig in een rolstoel over de airport geduwd, bij de gate staat er voor ons zo’n golfkarretje waarmee we naar het vliegtuig gereden worden. In Bangkok aangekomen worden we ook weer met een rolstoel bij de gate opgewacht, waarna we direct bij onze Limo gedropt worden welke ons brengt naar LeBua. (hangover II) Vorig jaar waren we hier gestart en dat was ons uitstekend bevallen, dus dit jaar toch nog een lekkere afsluiting. Daar aangekomen worden we direct naar onze kamer gebracht… inchecken gebeurt dus op de kamer, hoezo snobistisch? Ook nu komen we niet verder dan ons hotel en eten we heerlijk buiten bij het zwembad. Vandaag vliegen we terug, maar de wond moet voor de vlucht weer schoongemaakt en geïnspecteerd worden, voor een fly-fit-brief. Gisteren had Celica al geïnformeerd waar de dichts bij zijnde kliniek was… Hier komen dokters nog gewoon aan huis. Om 8 uur al stond de dokter met zijn assistente met een compleet medisch equipment voor de deur. AUWW en weer een heleboel krachttermen en een fly-fit-brief verder (met de voorwaarde dat we business-class vliegen) konden we gaan genieten van ons ontbijt. Met de Limo van het hotel weer naar de airport waar ons ontvangstcomité alweer gereed staan, nu ook iemand die de bagage voor ons draagt. Heerlijke vlucht, zoveel beenruimte heb ik nog nooit gehad, want daar ging het uiteindelijk om, de champagne vloeit rijkelijk alleen niet voor mij, is het goed vertoeven in de business-class, hoop niet dat we hier aan gaan wennen, want dit heb ik er niet nog een keer voor over.

20121110-135141.jpgnog een keer terug naar koh tao

20121110-135319.jpghoezo opgezet

20121110-135400.jpgnog een keer op het bedje

20121110-135504.jpg

20121110-135530.jpg

20121110-135548.jpg

20121110-135608.jpg

20121110-135707.jpgdit is ons paradijs

20121110-135804.jpg

20121110-135928.jpg

20121110-135954.jpgterug in Bangkok

20121110-140029.jpgde contrasten blijven groot